Nieuws overzicht
Deel op:

Blog Juul van der Aa | Ze kan het hebben, corona

Mijn ervaringen tijdens de coronacrisis

“De huisarts heeft gezegd dat papa en ik allebei niet meer besmettingsgevaarlijk zijn.” Een mooier bericht in deze tijd had ik van mijn moeder niet kunnen krijgen. Zij had de afgelopen tijd koorts, hoofdpijn en moest ontzettend hoesten. Op het diepste punt was het openen van een doosje paracetamol zelfs te zwaar. Niet getest op corona, wel de symptomen. Net als mijn vader.

De afgelopen weken voelde ik me een koorddanser. Bang mijn balans en verstand te verliezen vanwege de zorgen om mijn ouders, de per uur verschillende berichten en bijbehorende emoties, het werk dat doorgaat en het tegenstrijdige geluksgevoel van tijd doorbrengen met mijn vriend in ons verbouwde huis. Hét plan om hiermee om te gaan, heb ik nog steeds niet. Wel ga ik proberen mijn ervaringen met jullie te delen.

“Mam heeft koorts, hoestte gisteren. Dus, ze kan het hebben, corona.”

Op 22 maart stuurt mijn oudste broertje mij dit appje. Een paar dagen later krijgen we het bericht dat een broer van mijn moeder is opgenomen in het ziekenhuis. Dezelfde broer bij wie mijn moeder een aantal dagen geleden op de verjaardag was. Hij wordt positief getest op corona. De koorts van mama blijft ondertussen aanhouden.

Ondertussen maken we ons allemaal zorgen over mijn vader. Hij hoort op alle fronten tot de risicogroep: 65+ en een zwakke gezondheid. Mijn moeder biedt mantelzorg aan mijn vader. Hij heeft bij alles hulp nodig: van opstaan en eten tot douchen.

Mama wordt zieker en kan de zorg voor papa niet meer alleen opbrengen. Mijn broertjes die op dit moment thuis wonen bij mijn ouders, nemen die zorg voor een gedeelte over. Ontzettend trots ben ik op mijn broertjes. Ik heb veel respect voor hoe zij met de situatie omgaan.

Zware gesprekken

We voeren lastige gesprekken. Wat als mama naar het ziekenhuis moet? Wat als papa ziek wordt? Wat als papa het niet op eigen kracht te boven kan komen? Moet ik ook een gedeelte van de zorg voor papa op me nemen?

Samen besluiten we dat het verstandiger is als mijn vriend en ik in Breda blijven. We hebben geluk dat we nog steeds kunnen werken en belangrijker nog, het beste wat we nu kunnen doen is afstand houden. Ik voel me machteloos.

Iets doen

Ik ben gaan koken om zo toch wat te helpen. Zaterdag gaan we naar ze toe om wat boodschappen te doen en ze even te zien. Maar dan krijgen we al eerder een telefoontje: “Papa is er niet goed aan.” Mijn vriend en ik besluiten die avond al naar ze toe te rijden.

Met onze jassen aan en onder een dekentje gaan we aan de buitenkant van de serre zitten. Zo kunnen we zo dichtbij mogelijk komen. Maar de knuffel die ik ze op dit moment wil geven, blijf ik ze schuldig.

Verstand niet verliezen

Sommige collega’s weten inmiddels al van mijn thuissituatie. Ik besluit ook de rest van mijn team op de hoogte te brengen. De reacties zijn hartverwarmend en doen me goed. Ik ben daarom ook blij dat ik dit met hen gedeeld heb.

Ook merk ik dat het me goed doet als ik mezelf ruimte geef om me goed te voelen. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, maar wat voelde ik me schuldig als ik genoot van in de tuin werken of een drankje in het zonnetje. Terwijl het me juist helpt om er weer tegenaan te kunnen.

Daarnaast heb ik op zakelijk gebied geleerd dat de volgende punten mij helpen tijdens het thuiswerken:

– Informele zaken blijven delen met collega’s. Het is heerlijk te horen over een ganzenbordspel voor sport van een collega of de zin in noodles van een andere.

– Op mijn werk concentreren. Samenwerken met collega’s aan mooie projecten en goede communicatie. Op die manier van waarde zijn voor de eerstelijns zorg die op dit moment onmisbaar is voor mijn moeder en vader.

– Een duidelijke overgang van werk naar privé hebben. Ik begin mijn avond met yoga. Ben ik meteen even mindfull bezig.

Hoe is het nu met?

Inmiddels zijn mijn ouders allebei herstellende. Mijn broertjes hebben hierdoor groen licht en mogen weer gaan werken. Dit besluit van deInformele zaken blijven delen met collega’s. Het is heerlijk te horen over een ganzenbordspel voor sport van een collega of de zin in noodles van een andere.
Op mijn werk concentreren. Samenwerken met collega’s aan mooie projecten en goede communicatie. Op die manier van waarde zijn voor de eerstelijns zorg die op dit moment onmisbaar is voor mijn moeder en vader.
Een duidelijke overgang van werk naar privé hebben. Ik begin mijn avond met yoga. Ben ik meteen even mindfull bezi huisarts ging niet over één nacht ijs. Sowieso heeft hun huisarts de hele afgelopen maand met veel respect en voorzichtigheid gehandeld. Ze durft lastige vragen te stellen en moeilijke keuzes te maken. In zo’n situatie is voor mij extra duidelijk waarom de eerstelijnszorg zo belangrijk is. Onze huisarts is oprecht betrokken bij mijn ouders, staat dicht bij ze en geeft ze de aandacht en tijd die ze nodig hebben.

Ondanks het herstel van mijn ouders na twee à drie weken koorts, geeft ze dan ook nadrukkelijk advies: blijf met herstel bezig. Het gaat nog een hele tijd duren voordat mijn ouders weer de oude zijn.

Toch merk ik bij ons allemaal opluchting. Ik ben voorzichtig positief dat mijn ouders weer helemaal de oude worden en ben blij dat ze zich nu in ieder geval wat beter voelen. Hopelijk gaan nog veel meer mensen snel diezelfde opluchting voelen.

Download ""